یــــہ شیشــــہ ویسکـــے و یــــہ شیشــــہ ودکآ...
یــــہ پآکــــت کـــہ توش یــــہ ســـیگآرهـِ ...
پــِیکــَـمو پـــُر مــے کـُنـَم ... آتـــَـش مــے زَنـَم ... سرآسیـــمـــہ مـــے سوزَد ...
آפֿــ ـــریـ טּ ωـیگــ ــآر ...
یــِک پــُک بـ ـرآے مــَست شـُدَטּ کآفیــست ...
همیــــטּ !!!
به جهنم که نیستی... مگر مغولها یه قرن تمام حمله نکردند؟ مگر نگذشت؟
نبودن تو هم میگذره!!!!
شــکـ نــکن,
" آینــــده ای " خواهـــم ساخت که ,
" گذشتــــه ام " جلویــــش زانـُــــــو بزنــــد ...!
قـــرار نیـــســــت مــــن هــــم دلِ کس دیـــگری را بســــوزانم ...!
برعـــــکــــس کســــی را که وارد زندگیــــم میشــــود ,
آنـــقـــدر خوشبــ♥ـخت می کنــــم کـــــه ,
به هـــر روزی که جــای " او " نیـستـی به خودت " لعنـــت " بفـــرستـی
چــهـ دلگــیر استــ ...
هـــم جمعه باشــــد!
هـــم ابــر باشــــد!
هـــم باران باشـــد!
هـــم خیابان ها خیســ باشــــد!
امـــــا...
نه تو باشـــی!
نه دستــی برای فشـــردن!
نه پایـی برای قــدم زدن!
نه نگاهی برای زل زدن!
یہ وقتآیے...
یہ حرفآیے...
چنان آتیشت میزنہ...
کہ دوست دارے فریاد بزنے...
ولے نمیتونے...
دوست دارےاشک بریزے...
ولے نمیتونے...
حتے دیگہ نفس کشیدنم برات سخت میشہ...
تمام وجودت میشہ بغضے کہ نمیترکه...
بہ این میگن...
...درد بے درمون...
لعنـتی هرچه داشتــم رو کــردم ! اما تــــو … اســیر نـشـــدی… ســیر شــدی!
بر سنگ قبر من بنویسـید خسته بود
اهــل زمین نبود نـمازش شــکســته بود
بر سنگ قبر من بنویسید شیشه بود
تـنها از این نظر که سـراپا شـکســته بود
بر سنگ قبر من بنویســـــــید پاک بود
چشمان او که دائما از اشک شسـته بود
بر سنگ قبر من بنویســید این درخت
عمری برای هر تبر و تیشه، دســــته بود
بر سنگ قبر من بنویســــــید کل عمر
پشت دری که باز نمی شد نشسته بود
حواست بہ کسے باشد کہ حواسش بهت هست...
نہ اونے کہ حواسش بہ همہ هست...
اگـﮧ مَغرور بودלּ کِلآس
בاره ...
اگـﮧ بے مَحلے کِلآس בاره
...
اگـﮧ چَندتآ "بـ ـے اف"..."جـ ـے اف" داشتَـלּ کِلآس בاره ...
اگـﮧ بے غیرَتے کِلآس בاره ...
اگـﮧ واقعاً هَمـ ـﮧ اینآ کِلآس בاره ...
مَـלּ تَرجیح میدَم بے کِلآس تَریـלּ آدَم روے زمیـלּ بآشَم
